geselecteerd als gefixeerd bericht
Als tranen een trap konden bouwen
en herinneringen een brug
dan klommen we hoog de hemel in
en haalden we je gelijk weer terug
KON JE NOG MAAR EVEN HIER ZIJN….
Overspoelt door tranen
Overspoelt door veel verdriet
Zoveel zoveel tranen
Waarom gunde Ruud jou het leven niet
Al die dagen
Zoveel hoop
Hoop dat je weer thuis kwam
Steeds in een wonder geloofd
Jou glimlach zie ik in jou kinderen
Toch mis ik jou glimlach elke dag
Jou vrolijkheid,jou liefde
Die je een ieder bracht
Verscheurt door tranen
Helse pijn
Lieve Patricia kon jij nog maar even bij ons zijn………..
We missen je,en dat zullen we altijd blijven doen.
PATRICIA BOUWENS 9 DECEMBER 1977-9 NOVEMBER 2003 +
Als sterren konden spreken
als sterren konden zien
zou je dan vanavond
heel eventjes misschien
naar me willlen zwaaien en twinkelen als groet
zodat we hier beneden weten hoe het zonder jou verder moet
Op deze foto is Patricia hoogzwanger van haar 3e kindje,jaimy genaamd.
Heerlijk stralend,met een prachtige glimlach en super trots op haar buikkie.
Super trotste mama,die jammer genoeg jaimy maar heel even mocht leren kennen.
*********NIEUWS UIT DE KRANT*********************
Vrouw (25) uit Den Helder vermist
Van onze verslaggever
DEN HELDER-Sinds zondagavond, 9 november 2003, omstreeks 22.00 uur, wordt de 25-jarige Patricia Kaper-Bouwens uit Den Helder vermist. De jonge vrouw heeft in een emotionele toestand de woning verlaten met onbekende bestemming. Dit heeft de politie vandaag bekend gemaakt.
Sinds zondagavond hebben haar man, vrienden en familie niets meer van haar vernomen. Patricia Kaper-Bouwens is moeder van drie kleine kinderen.
De politie is maandag 10 november gestart met een onderzoek naar de verblijfplaats van de vrouw, op aangeven van haar man.
Ze voldoet aan het volgende signalement: blanke vrouw, 25 jaar oud, lengte 1,55 meter, stevig postuur, blond lang krullend haar, rond gezicht, blauwe ogen, ze spreekt beschaafd Nederlands en heeft enkele moedervlekjes in haar gezicht.
Patricia Kaper-Bouwens was op het moment van haar vertrek gekleed in een beige heupbroek, een gekleurd T-shirt en beige driekwart jas met bont afgezet. Ze droeg zwarte schoenen en had een zwarte schoudertas bij zich.
De familie van Patricia maakt zich zorgen over haar vermissing en verspreidt vandaag posters door de stad. Mensen die helderheid kunnen verschaffen over de verdwijning van Patricia Kaper-Bouwens worden verzocht contact op te nemen met de politie in Den Helder via de politieservicelijn: 0900-8844 (lokaal tarief).
(krantenbericht 
insdag 11 november 2003/noordhollandsdagblad)
*****************************************************************
Vermiste vrouw ligt dood in eigen tuin
Van onze verslaggever
DEN HELDER-Het levenloze lichaam van de sinds zondag als vermist opgegeven Patricia Bouwens (25) is vanavond aangetroffen in de achtertuin van haar woning in Den Helder. Haar 24-jarige man is als verdachte aangehouden.
Patricia Bouwens werd sinds zondagavond 9 november 2003 vermist. Zij zou, aldus haar man, in emotionele toestand de woning hebben verlaten na een ruzie.
Vanaf maandag, toen de man aangifte deed van de vermissing, is er door de politie intensief naar de 25-jarige vrouw gezocht, onder meer langs waterkanten en in het duingebied.
Dinsdag werd een Recherche Bijstands Team geformeerd omdat er verdachte omstandigheden waren die de politie nader wilde onderzoeken.
Vanavond troffen rechercheurs, bij een huiszoeking, het lichaam van het slachtoffer verborgen in de tuin aan. De aangehouden man is ingesloten en in verzekering gesteld.
(krantenbericht:vrijdag 14 november 2003/noordhollandsdagblad)
*********************************************************************
Emotioneel afscheid van ‘lieve vrouw’
den helder-’Een pittige tante en soms zo gek als een deur. Maar ook ont-zet-tend lief’. Zo herdacht haar beste vriendin Jessica gisteren de Helderse Patricia Bouwens, die vorige week werd omgebracht. Familie, vrienden, bekenden en buurtgenoten namen met een emotionele plechtigheid op de algemene begraafplaats afscheid van de 25-jarige vrouw.
De aula op de begraafplaats bij Huisduinen was te klein om het grote gezelschap te herbergen, waardoor tientallen mensen de plechtigheid buiten moesten volgen. Ook burgemeester J. Staatsen woonde de uitvaart bij. Tijdens de plechtigheid werd Patricia Bouwens gekarakteriseerd als een vrouw die verknocht was aan ‘haar’ Van Galenbuurt, die hield van gezelligheid. Een praatje met buurtbewoners of moeders bij het schoolplein. Gezellig een spelletje spelen met haar ouders, vaak onder het genot van een wijntje. Dat was Patricia Bouwens.
,,We zullen je enorm missen. Nooit meer zomaar om een praatje. Ik beloof dat wij de liefde die jij aan je kinderen gaf door zullen geven. Zodat als het mijn tijd is, en ik voor je sta, je zult zeggen: pa, je hebt het goed gedaan”, zei haar vader in zijn afscheidsrede. Later werd zijn dochter naar haar laatste rustplaats gebracht. Haar ‘plek onder de zon’, uitgezocht door haar kinderen. Die lieten bij het graf roze ballonnen de lucht in dwarrelen. Als laatste groet aan hun moeder.
(krantenbericht:22 november 2003/noordhollandsdagblad)
****************************************************************
Niemand dacht dat rustige K. kon moorden
van onze verslaggever
den helder-Het was bekend, dat het huwelijk van de 24-jarige R. K., die op 9 november zijn vrouw door wurging om het leven bracht en haar lichaam in de tuin verborg, spanningen kende. Maar niemand had gedacht, dat de altijd rustige man tot zoiets in staat zou zijn.
Dat bleek gisteren tijdens de rechtzitting in Alkmaar. De verdachte hoorde zeven jaar gevangenisstraf en ter beschikkingstelling met dwangverpleging tegen zich eisen.
K. verklaarde dat het in het huwelijk met name na de geboorte van het derde kind aan seksuele intimiteit had ontbroken. In de weken voorafgaand aan de fatale avond was hij een paar keer wezen stappen met een andere vrouw. Zijn echtgenote verweet hij, dat zij in het verleden met andere mannen naar bed was geweest. Ook waren er financiële problemen. De man had in die periode tegen verschillende mensen in zijn directe omgeving gezegd, dat hij wilde scheiden. Zijn vrouw deed evenwel haar best de relatie in stand te houden. K. zei dat hij niet wist hoe met haar, in zijn ogen, overdreven vriendelijk gedrag om te gaan. Tegelijkertijd was hij bang geweest dat zij bij hem weg zou gaan.
Bij de ruzie op die zondagavond had de vrouw hem in zijn gezicht geslagen. K. had haar toen bij de keel gegrepen en niet meer losgelaten. Met fatale gevolgen. K. had haar daarna haar jas aangedaan en in laken en dekens gewikkeld. Hij legde haar achter containers in de tuin.
Daarna belde hij familie en kennissen en tenslotte ook de politie om te zeggen, dat zij na een ruzie was weggelopen.
Tas
Tegen de politie zei hij dat ze haar tas mee had genomen. Om het verhaal kloppend te maken, verstopte hij de tas boven in de woning.
De man had ook nog rondgereden met zijn auto en fiets om haar te zoeken. ,,Ik was er toen van overtuigd, dat ze weggelopen was”, verklaarde hij naderhand. Hij hield de hele week vol dat ze het huis uit gelopen was. Er werd intensief naar de vrouw gezocht. Onder andere met behulp van flyers, opsporingsberichten op radio en televisie en door helikoptervluchten boven de duinen en de zee.
Officier van justitie M. van den Heuvel nam het K. speciaal kwalijk, dat hij als gediplomeerd EHBO-er geen enkele poging tot reanimatie gedaan had. De openbare aanklager hechtte geen waarde aan de verklaring van de man, dat hij na het verbergen van het lichaam zelf was gaan geloven dat ze weggelopen was. Nabestaanden van de vrouw hadden de rechtbank per brief laten weten, dat ze menen dat K. de boel voor de gek probeert te houden. Rechtbankvoorzitter T. Luigjes, die over twee weken uitspraak doet, hield hem bovendien nog een mededeling op internet voor, waarin een anoniem familielid meldde dat K. zijn vrouw in de duinen had willen begraven
(krantenbericht:14 april 04/noordhollandsdagblad)
**********************************************************
Dwangverpleging en zes jaar cel na doden echtgenote
Van onze verslaggever
ALKMAAR-De 24-jarige R. K. uit Den Helder is wegens doodslag veroordeeld tot een gevangenisstraf van zes jaar en terbeschikkingstelling met gedwongen verpleging in een psychiatrische kliniek. K. bracht op 9 november bij een echtelijke ruzie zijn vrouw door verwurging om het leven.
Er was zeven jaar met tbs geëist. De rechtbank wees er in het vonnis op, dat de drie zeer jonge kinderen van het echtpaar zonder hun moeder zullen opgroeien. Ze zullen later verder moeten leven in de wetenschap, dat zij op brute wijze door hun vader is gedood.
De rechtbank noemde het een zeer kwalijke, bijkomende omstandigheid, dat K. na zijn daad het lichaam in de achtertuin van de woning had verstopt. Het werd pas na vijf dagen door de politie gevonden. Daardoor hadden de nabestaanden in grote angst en nodeloze onzekerheid verkeerd.
Het Pieter Baan Centrum acht behandeling noodzakelijk om recidive te voorkomen. K. werd verminderd toerekeningsvatbaar verklaard.
(krantenartikel:27 april 2004/noordhollandsdagblad)
********************************************************
Aandachtbrief 34 (brief die op de site aandachtdoetspreken.nl staat)
Den HaaG, 14 juli 2004
Betreft: kritische noot omtrent rechtssysteem
Den Helder, 8 juli 2004
Geachte 2e kamerleden van de vaste commissie voor Justitie,
Hierbij schrijf ik u een brief over mijn schoonzusje Patricia. Ik vind dat u moet weten hoeveel leed een dader de nabestaanden van een geweldsmisdrijf aandoet. In de praktijk hebben wij levenslang maar hier wordt geheel aan voorbij gegaan. Ik hoop dat deze brief u ogen zal openen en dat u in de toekomst meer naar de nabestaanden zal kijken en niet alleen gericht zal zijn op de daders.
Mijn schoonzusje Patricia Bouwens werd op 9 november 2003 op brute wijze van het leven beroofd door haar eigen man. Hij wurgde haar in twee pogingen, eerst staande maar helaas lukte het niet dus sloeg hij haar bijna bewusteloos waarna ze op de grond viel en hij bovenop haar kon gaan zitten. Hij pakte haar opnieuw bij haar keel en kneep haar keel gedurende 10 minuten dicht. Hierna ging hij naast haar lichaam zitten en voelde aan haar halsslagader. Patricia was echt dood! Zijn taak was volbracht. Hij trok haar kleding aan en wikkelde haar in moltonhoeslakens. Hij knoopte haar benen en armen vast met touwen en sleepte haar naar de achtertuin. Hij verborg haar lichaam achter de grijze bak. Gooide allerlei afval over haar heen en ging weer naar binnen. Hoewel hij eerst nog heeft geprobeerd om de auto achter het huis te parkeren om haar weg te werken, (uit betrouwbare bron is naar voren gekomen dat hij haar in de duinen wou begraven) kon hij de auto niet dicht genoeg achter het huis krijgen.
Hij raakte licht in paniek en heeft een wegloopscenario in werking gezet. Als eerste belde hij zijn eigen moeder op met de mededeling dat Patricia was weggelopen. Hij vroeg of Patricia bij haar was. Uiteraard was dat niet het geval. Hierna belde hij zijn schoonouders op met de medeling, Patricia is weggelopen en ik vrees voor het ergste. Is ze misschien bij jullie? Hij belde vrienden en kenissen en alarmeerde iedereen. In deze telefoongesprekken suggereerde hij dat Patricia al langere tijd depressief zou zijn en ook in overspannen toestand de woning had verlaten. Een week lang zochten wij tevergeefs naar Patricia, we steunden Ruud en we verzorgden de kinderen.Ruud en Patricia hebben samen 3 kinderen in de leeftijdscategorie van 5,3 en 1 jaar. Hij kreeg slachtofferhulp en hield zijn toneelvoorstelling een week lang vol. Hoewel wij onze twijfels over hem hadden, en ook gingen vermoeden dat hier iets veel ergers aan de hand was dan een ruzie waarbij ze weggelopen zou zijn, geloofde de politie hem. Een rechercheur die gespecialiseerd is in zedenmisdrijven heeft ons nog even meegedeeld dat hij zijn handen voor Ruud in het vuur wilde steken, hij kon het niet gedaan hebben. Gelukkig is er een doortastende rechercheur geweest die wij nog altijd dankbaar zijn voor het feit dat hij een huiszoeking heeft aangevraagd. Onze grootste nachtmerrie werd werkelijkheid toen Patricia bij een huiszoeking op 14 november werd gevonden in haar eigen achtertuin. Ruud bekende gelijk, hij legde een verklaring af waarin hij in alle details vertelde hoe hij haar had omgebracht.
Een dag later kreeg hij zijn advocaat en vanaf dat moment wist hij niks meer. Hij was geblockt en de hele week was hij ook geblockt geweest zei hij. Hij geloofde dat ze was weggelopen en hield vol dat hij in zijn eigen verhaal was gaan geloven. Alweer een grote leugen, van een man die alleen maar kan liegen. Wat schetst onze verbazing, hij wordt geloofd. Van zijn verhaal wordt uitgegaan en hoewel alle aanwijzingen hem tegenspreken is dit geen hard bewijs. Ruud heeft voor Patricia haar dood geinformeerd naar een scheiding, hij had de kosten laten berekenen en dit stond hem niet aan. De alimentatie was erg hoog, hij heeft tegen verschillende getuigen verteld dat hij koste wat het kost wilde scheiden.
Hij vertelde zijn eigen broer al langere tijd te walgen van Patricia, ze was volgens hem te dik en hij vond dat walgelijk. Hij had een ander en heeft haar gezegd met haar verder te willen. Hoewel hier een duidelijk motief ligt is dit geen hard bewijs en kon ook moord met voorbedachte rade niet aangetoond worden. De politie heeft hier mede gefaald, ze raakten belangrijk bewijsmateriaal kwijt. De telefoongesprekken die Ruud voerde met een kennis hadden van doorslaggevende betekenis kunnen zijn om voor moord met voorbedachte rade te gaan. Politie vertelde ons dat het niet erg was dat deze gesprekken kwijt waren geraakt want ze hadden alle getuigenverklaringen. Achteraf was dit wel belangrijk. De technische recherche verzuimde om in de afvalbak te zoeken terwijl hier allerlei belangrijke bewijsmaterialen in lagen die mijn schoonvader er zelf bij toeval uit mocht vissen.
Ruud werd onderzocht door het Pieter Baan Centrum waar wederom van zijn verhaal werd uitgegaan. Hoewel Ruud heeft bewezen iedereen te kunnen bedriegen trappen ook deze (geleerde) psychologen in zijn verhaal. Hij zou een jeugdtrauma hebben omdat hij vaak gepest werd met zijn flaporen. Iets dat pertinent niet waar is, de broer van Patricia kent Ruud al zijn hele leven. Ze waren beste vrienden en hij weet dat Ruud nooit gepest werd. Ruud wordt door het Pieter Baan omschreven als een tikkende tijdbom die zijn woede niet kon reguleren. Hij zou alles hebben opgekropt en de bom zou op de betreffende avond gebarsten zijn, iets wat de bewijzen geheel tegenspreken. Hij werd veroordeeld voor doodslag en kreeg 6 jaar cel met TBS en dwangverpleging. De nabestaanden kregen te horen dat dit een hele hoge straf was. Nu hebben wij van meerdere lotgenoten te horen gekregen dat in de praktijk van deze straf maar 4 jaar overblijft. Het is vaker gebeurd dat daders van een soortgelijk delict na 2 jaar cel al in behandeling gingen. Ze liepen dan na 4 jaar alweer rond. De nabestaanden kwamen betreffende dader tegen in de supermarkt, ze waren niet ingelicht dat hij vrijgekomen was.
Kamerleden, u gelooft in dit strafrecht maar wij allang niet meer. Wordt het niet eens tijd dat de nabestaanden gehoord worden en dat er naar hen geluisterd wordt? Hoe is het mogelijk dat moordenaars beloond worden voor hun daden want alles wordt voor ze geregeld. Ze krijgen alles aangereikt, een nieuwe baan, een huis en subsidiemaatregelen. Voor de nabestaanden is niks geregeld, zij staan letterlijk en figuurlijk in de kou. Mijn schoonvader is door alle ellende zijn baan kwijt geraakt. Regelt de reclassering voor hem ook een nieuwe baan? NEE! Wat zou er gebeuren als het u dochter was?
Dan zou er waarschijnlijk 20 jaar cel gegeven worden, maar de gewone burger telt niet. Kamerleden wordt wakker, dit systeem werkt niet. Het is erg naief om te denken dat deze mensen nog te behandelen zijn en weer losgelaten kunnen worden op onze samenleving. Ik zou u willen vragen om eens wat vaker naar de nabestaanden te kijken en niet alleen de dader te beschermen. En wel of niet gemeend medeleven is in dit geval niet voldoende. Het wordt tijd dat de gevangenisstraffen verhoogd worden en daders van brute moorden minimaal 20 jaar achter de tralies verdwijnen. Zou u er mee kunnen leven wanneer de moordenaar van u kinderen over 4 jaar weer rond zou lopen?
Hopend op u reactie,
Hoogachtend, Meriam de Groot
p.s. Deze brief is ook aan Minister Donner gestuurd.
( Ik hoop dat mijn brief andere mensen ook aan het denken zal zetten om te schrijven. Niet alleen mensen die hetzelfde verschrikkelijke lot moesten meemaken maar iedereen. Want het kan iedereen overkomen, wij dachten ook dat dit bij ons nooit zou gebeuren maar het tegendeel is waar. Wij moeten met z n allen optreden tegen de verloedering van de maatschappij en zinloos geweld. Door alleen te klagen lossen we helemaal niks op wel door daadwerkelijk actie te ondernemen. Voor iedereen die ook een brief wil schrijven, kijk eens op de website van aandacht doet spreken en verstuur de brief naar hen. Zij zorgen ervoor dat je brief verstuurd wordt naar de 2e kamer. www.aandachtdoetspreken.nl Minister Donner direct een brief schrijven is ook mogelijk. Zijn adres is
minister van Justitie mr. J.P.H Donner
Postbus 20301
2500 EH Den Haag )
**********************************************************
Complete verbouwing in twee dagen
van onze verslaggever
den helder-Totaal verrast en tot tranen toe geroerd kwamen Cor en Wil Bouwens vrijdagavond negen uur weer thuis in hun eigen Joubertstraat in Den Helder. Ze wisten niet wat hen overkwam.
Los van het feit dat de straat zwart zag van de buurtbewoners en het camerateam van het SBS6-programma ‘Hart in Aktie’, was hun huis en tuin in twee dagen tijd door zo’n twintig Helderse werklui ingrijpend verbouwd. De familie Bouwens was daarvoor met het smoesje op een gratis verblijf in een bungalowpark in Apeldoorn getrakteerd. Kon iedereen ongestoord z’n gang gaan.
Met de verbouwing komt er plek voor de drie kinderen Wendy (6), Wesley (3) en Jaimy (1) van hun dochter Patricia, die vorig jaar door haar echtgenoot werd omgebracht. De kinderen kwamen bij opa en oma wonen, maar het huis was eigenlijk te klein.
Plaatselijk was vrij snel na de moord het initiatief geboren om de familie uit de brand te helpen. Een van de initiatiefnemers, Hans van Straalen, was met een aantal collega’s van plan om het huis eind september op te knappen. Nadat Heidy Stuijvenberg, een goede vriendin van Patricia, een e-mailtje naar het SBS6-programma ‘Hart in Aktie’ had gestuurd, raakte alles in een stroomversnelling. Niet alleen het huis, ook de tuin werd donderdag en vrijdag onder handen genomen. Rond de twintig werklieden zorgden voor een kamer op zolder, een nieuwe trap, dakkapel, twee vernieuwde kinderkamers, een opknapbeurt voor de ouderlijke slaapkamer en een kindvriendelijke tuin. Het werk kwam precies op tijd af, al moest daarvoor hard worden gewerkt.
‘Hart in Aktie’-presentatrice Wendy van Dijk was er bij en noemde het een bijzondere ervaring. Anders dan andere afleveringen. ,,Normaliter moeten wij nog allemaal bedrijven benaderen, maar dat hoefde hier niet. Alles was geregeld en bedrijven boden zich zelfs aan. Het was een grote familie.”
De verrassing was totaal bij het echtpaar Bouwens. Met de hand voor de mond en huilend stapte Wil Bouwens in de straat uit de auto. De drie kinderen beseften amper wat er gebeurde. De hele straat leek ontroerd. Na een rondgang door het huis en de tuin kwam de laatste verrassing. Ze kregen een grotere auto, eveneens beschikbaar gesteld door een Helders bedrijf.
zaterdag 18 september 2004, 10:12
( deze foto is gemaakt door susan smit)
Wendy van dijk…
(deze foto is gemaakt door susan smit)
(deze foto is gemaakt door susan smit)
( deze foto is gemaakt door susan smit)
(deze foto is gemaakt door susan smit)
(deze foto is gemaakt door susan smit)
Jaimy veilig bij opa in zijn armen…
(deze foto is gemaakt door susan smit)
*****************************************************************
********************************************************
Haar dood zo zinloos.
Het doet zo verschrikkelijk pijn.
Waarom moest zij gaan.
En zo vele met haar,die door zinloosgeweld om het leven kwamen.
Stop zinloos geweld….
Daar zijn toch niet nog meer levens voor nodig?
***********************************************************
Wanneer je je alleen voelt
en iemand nodig hebt
kijk dan op naar de hemel
Tussen de wolken zul je dan
Gods geschenk voor jou vinden
in de vorm van een klein engeltje.
Dit speciale kleine engeltje
perfectie van liefde
zal wachten op het moment
waarop jij haar bij je zult roepen
vanuit de wolken die haar omringen
zal haar glimlach voor je verschijnen
ze zal je zachtjes aanraken
en je daarmee troosten
ze zal jouw angsten wegnemen
met haar schoonheid
moge deze engel geboren uit liefde
je de kracht geven die je nodig hebt
waardoor je zult weten
dat alles goed zal zijn.
~schrijver onbekend ~
Deze gedichten kreeg ik laatst toegezonden van iemand die patries ook ontzettend mist,en vondt ze heel mooi om hier te plaatsen.
Ik wil verder maar toch ook weer niet.
Ik wil dat iemand een keer ziet
Hoe wij omgaan met ons verdriet
En aan hun vragen:
”vergeet haar niet”"
************************************************************
Ik staar omhoog en zoek naar jou
In het Zwarte van de nacht
Ik stel me voor,dat jij daar bent,
En gewoon tegen mij lacht.
Ik zie je niet,ik hoor je niet
Maar door dat ik jou zo mis,
Ben ik van het feit door drongen
dat daar boven iets is.
Ik sluit mijn ogen en beleef
Een intens moment.
Ik weet gewoon,ik voel gewoon,
Dat jij heel dicht bij mij bent
************************************************************
Een knuffel is zo fijn een knuffel voelt zo goed
Een knuffel omdat ‘t mag en niet omdat het moet.
Een knuffel geeft je warmte van twee armen om je heen,
Even met z’n tweetjes even niet alleen.
Een knuffel kost helemaal niets.
Ja,een minuutje van je tijd.
Maar ‘t geeft je zoveel kracht om weer door te gaan in de strijd.
************************************************************
Alles waar je echt van houd
Zal je warmte blijven geven.
Ook als is het niet gebleven
Of geworden wat je wou.
Het blijft altijd een deel van jou
En een stukje van je leven.
Doorgaan voor de kinderen van Patricia
van onze verslaggever marten visser
den helder-Soms vergissen ze zich wel eens als ze het over hun kleindochter hebben. Praten Cor en Wil Bouwens ineens over ‘Patries’ en niet over Wendy (6). Als twee druppels water lijkt de kleine meid op haar moeder Patricia, die november vorig jaar werd omgebracht door haar man Ruud. Sindsdien staat het leven van Cor en Wil op z’n kop.
Ze worstelen niet alleen met het onmetelijke verdriet om het verlies van hun dochter, maar hebben ook de zorg voor hun drie kleinkinderen. ,,Er zijn momenten dat je denkt: ‘ik red het niet, ik doe de ogen dicht’. Maar we moeten door, voor de kinderen. Want die waren alles voor Patries. Gelukkig hebben we heel veel mensen om ons heen die ons helpen. Weet je wat erg moeilijk is? Dat we nu geen opa en oma meer zijn. Bij opa en oma mag alles. Maar nu moet je gaan opvoeden. Moet je er wel eens eentje naar boven sturen”, zegt Wil Bouwens. Zij en haar man doen, samen met zoon Ricardo en zijn vriendin Meriam de Groot, voor het eerst hun verhaal.
Wie de woonkamer van het echtpaar Bouwens binnenstapt kan er niet om heen. Centraal aan de muur hangt een prachtig schilderij van hun dochter. Met haar mooie ogen kijkt Patricia zo nog dagelijks liefdevol naar haar kinderen. Alsof ze ze bij opa en oma toch nog een beetje in de gaten houdt. En haar kinderen kijken terug. ,,Hé mama”, zegt de kleine Jaimy (1) regelmatig, met een zwaai naar het schilderij. ,,Kijk, ik heb mijn broodje al bijna op”, zegt broertje Wesley (3) via het schilderij wel eens tegen zijn moeder.
Bakkie koffie
Het zijn momenten dat het hart van Cor en Wil Bouwens bloedt. Om hun kleinkinderen, die in een klap beroofd zijn van hun moeder, maar ook van hun vader die immers in de gevangenis zit. En van hun vertrouwde woonhuis. Om hun dochter Patricia, die alles voor hen was. Vrijwel elke dag waaide ze wel even aan. Voor een praatje, een bakkie koffie, een glaasje wijn. Wil Bouwens: ,,Altijd ouwehoeren, altijd lachen. Ik vind nu foto’s van d’r terug en dan denk ik: ‘wat was je toch een gekke meid’.” Met steun van familie en vrienden gaan ze door, maar wat valt het soms zwaar. ,,Elke dag is voor ons een overlevingsdrama, zeg ik wel eens.”
Slachtofferhulp
Er zijn het afgelopen jaar dingen gebeurd die niet voor te stellen zijn. Want hoe vertel je je kleindochter dat haar moeder dood is? En dat vader dat gedaan heeft? Dat ze voortaan bij opa en oma gaat wonen? Gelukkig was er steun van de mensen van Slachtofferhulp, die heel veel voor de familie betekenen. Samen vertellen ze Wendy, die als oudste de zaak redelijk kan bevatten, over de dood, over het overlijden van haar moeder en dat haar vader ‘iets heel stouts heeft gedaan’. Maar de pijn, die valt niet te verzachten. ,,Dat moment blijft me altijd bij. Je ziet aan de ogen dat zo’n kind breekt. Verschrikkelijk”, zegt Wil Bouwens.
Op het moment dat bekend wordt dat Patricia vermoord is door Ruud raakt de familie in een emotionele maalstroom. Het moment dat ze het nieuws hoorde staat Meriam de Groot in het geheugen gegrift. Dagen is er naar Patricia gezocht, omdat Ruud aanvankelijk verklaart dat ze na een ruzie in emotionele toestand is weggelopen. Dan wordt haar lichaam gevonden, achter de afvalcontainer in de tuin van de echtelijke woning. De politie komt het vertellen, ‘s avonds om een uur of negen, herinnert Meriam zich.,,Wendy sliep die avond bij ons. Ik bracht haar net naar bed, toen ik beneden Ricardo hoorde gillen. De politie had hem verteld dat het lichaam van Patricia gevonden was. Ik ging naar beneden en hoorde in de gang dat ze vermoord was. Op het zelfde moment riep Wendy van boven: ‘tante Meriam, kom je me nog instoppen?’ Dan moet je een knop om zetten en dat heb ik gedaan. Ik ben naar boven gegaan en heb haar ingestopt. ‘Ga maar lekker slapen meisje’. En dat deed ze.”
De volgende dag komt Sinterklaas aan. Een feest waar de kinderen van Patricia uiteraard bij willen zijn. Meriam de Groot: ,,Dat hadden we beloofd, dus we zijn ook gegaan. Dat is zo ontzettend dubbel. Toen had het al in de krant gestaan en dan spreken mensen je dus echt aan. ‘Heeft hij het gedaan?’ Terwijl de kinderen op dat moment nog van niks weten. Zoiets doet ongelooflijk pijn.”
Verbijstering
Wat er met je gebeurt wanneer je op zo’n manier je dochter verliest is niet te beschrijven, zegt Wil Bouwens. ,,Het is zo moeilijk om dit een plek te geven. Als je je kind verliest door een ziekte, of door een ongeluk, dan mis je het natuurlijk net zo erg. Maar hier is niet mee te leven. De wetenschap dat je kind naast de vuilcontainer heeft gelegen. Dat is vreselijk. Zoiets doe je nog niet met een dier.”
En dan is er de verbijstering. Patricia vermoord door Ruud, die jarenlang kind aan huis was bij zijn schoonouders. Die een van de beste vrienden van Ricardo was. ,,Achttien jaar is hij mijn vriend geweest. Ik ging heel veel met hem om. Dat werd natuurlijk wel wat minder, toen hij met mijn zus ging en een gezinnetje kreeg. Maar we zagen elkaar heel vaak”, zegt hij.
Nare bijsmaak
De rechtszaak laat vervolgens een nare bijsmaak achter. De ware toedracht is niet op tafel gekomen, stelt de familie Bouwens. Ruud wordt wegens doodslag veroordeeld tot zes jaar cel en TBS en moet dus een verplichte psychische behandeling ondergaan. De rechters gaan er vanuit dat hij zijn daad in een opwelling heeft gepleegd. De familie zet er vraagtekens bij. Ze baseren zich op de eerste verklaringen die Ruud aflegde bij de politie en die ze hebben mogen inzien.
,,Voor ons gevoel is het moord. Die aanwijzingen zijn er ook, dat het moord met voorbedachten rade is geweest. Alleen hebben ze dat niet kunnen bewijzen”, stelt Meriam. Maar: alle lof voor de Helderse recherche. ,,De politie heeft de zaak meteen heel serieus opgepakt en is ook ons ontzettend behulpzaam. We kunnen altijd langs komen, mogen alle dossiers inzien.”
Camping
Nu, bijna een jaar later, probeert de familie zo goed en zo kwaad het gaat verder te gaan. Wordt er soms weer pret gemaakt. ,,Met de kinderen kunnen we lol hebben. Eigenlijk ongelooflijk, maar het is zo”, zegt Wil Bouwens. En toch: de wetenschap dat ze in een uitzonderlijke situatie verkeren is er altijd. Zelfs wanneer even de rust wordt gezocht op een camping. ,,Kom je daar aan, zie je al die mensen denken: ‘goh wat leuk, die kindjes zijn samen met opa en oma weg’. Jullie moesten eens weten, denk je dan”, zegt Cor Bouwens.
Soms brengt de eerlijke onbevangenheid van de kinderen met zich mee dat ook op zulke momenten tekst en uitleg moet worden gegeven. Zit Wesley voor een van de tenten met een meisje te spelen dat aan hem vraagt: ‘wanneer ga jij weer naar je vader en moeder toe’? ,,Mijn moeder is dood, dat heeft m’n vader gedaan”, antwoordt het knaapje. Cor Bouwens: ,,Later kwam haar moeder in het toiletgebouw naar me toe. Hoe Wesley aan zo’n verhaal kwam. Dan leg je in het kort maar uit dat het inderdaad zo is. En zo word je er op allerlei manieren telkens weer mee geconfronteerd.”
Ze verbazen zich wel eens over de veerkracht van de kinderen. ,,Die spelen na zo’n gesprekje gewoon weer even vrolijk verder, alsof er niets aan de hand is.” Maar ook bij hen is er het besef dat moeder er niet meer is. Zo nu en dan gaan ze ‘s avonds de achtertuin in. Even naar de hemel kijken, naar het sterretje van mama. Wil Bouwens: ,,Dat mooiste sterretje, dat is mama, zeggen ze dan.”
zaterdag 2 oktober 2004, 14:54
Dit gedichtje is geschreven door een lieve vrouw die ook haar lieve kindje moet missen.
Wou hem graag aan jullie laten lezen….
Door de ogen van een ander
Is het verdriet wat ik heb toch niet zo groot.
Door de ogen van een ander
Is mijn kind toch al een lange tijd dood
Door de ogen van een ander
Moet het nu maar eens over zijn
Door de ogen van een ander
Heb ik dus totaal geen pijn
Maar de ogen van die ander moesten eens door de mijne kijken.
Geschreven door Patricia van Doorn….
(meer mooie gedichten geschreven door haar,zijn te vinden op de site van haar kindje Rowin Jeremy van Doorn,dit is de link:http://home.kpnplanet.nl/~rowin99@kpnplanet.nl/Rowin.htm)
(foto’s gemaakt op 23 april 2005)
DOOD
Dood gaan,
weg gaan uit ons leven,
zomaar,
ineens, onverwacht.
Dood gaan,
niets dat er overblijft,
enkel maar herinnering
aan dat wat ooit was.
Dood gaan,
zomaar, van een levend mens
veranderen in iets zonder leven,
enkel een ziel die overblijft.
De ziel van wat je was, geeft ons kracht om door te gaan.
De gedachte aan jou blijft bestaan.
Geschreven door marjanne compagner
